ترجمه : 49 - انسان هرگز از تقاضاى نيكى ( و نعمت ) خسته نمىشود ، و هر گاه شر و بدى به او رسد مايوس و نوميد مىگردد . 50 - و هر گاه او را رحمتى از سوى خود بعد از ناراحتى بچشانيم مىگويد : اين به خاطر شايستگى و استحقاق من بوده ، و گمان نمىكنم قيامت برپا شود ( و به فرض كه قيامتى باشد ) هر گاه به سوى پروردگارم بازگردم براى من نزد او پاداشهاى نيك است ! ما كافران را از اعمالى كه انجام داده‌اند ( به زودى ) آگاه خواهيم كرد ، و از عذاب شديد به آنها مىچشانيم . 51 - و هر گاه نعمتى به انسان دهيم روى مىگرداند ، و با حال تكبر از حق دور مىشود ، ولى هر گاه مختصر ناراحتى به او رسد تقاضاى فراوان و مستمر ( براى بر طرف شدن آن ) دارد . 52 - بگو : به من خبر دهيد اگر اين قرآن از سوى خداوند باشد و شما به آن كافر شويد چه كسى گمراه تر خواهد بود از كسى كه با آن مخالفت مىكند ؟ ! تفسير : اين انسانهاى كم ظرفيت به تناسب بحثى كه در آيات گذشته در باره مشركان و سرنوشت آنها بيان شده بود ، در آيات مورد بحث ترسيمى از حال اين انسانهاى ضعيف و بىايمان شده ، ترسيمى گويا و روشنگر ، و تجسمى زنده و آشكار از اين افراد كوتاه فكر و كمظرفيت . نخست مىفرمايد : « انسان هرگز از تقاضاى نيكيها ، اموال و ثروتها و مواهب زندگى خسته و ملول نمىشود » ( * ( لا يَسْأَمُ الإِنْسانُ مِنْ دُعاءِ الْخَيْرِ ) * ) . هرگز تنور حرص او از گرمى نمىافتد ، هر چه بيشتر پيدا مىكند باز بيشتر مىخواهد ، و هر چه به او بدهند باز سير نمىشود . « اما اگر دنيا به او پشت كند ، نعمتهاى او زائل گردد ، و شر و بدى و تنگدستى و فقر دامن او را بگيرد ، به كلى مايوس و نوميد مىشود » ( * ( وَإِنْ مَسَّه الشَّرُّ فَيَؤُسٌ